«از شکمم خوشم نمی‌آید»، «چرا من مثل دوستم لاغر نیستم؟»، «فکر می‌کنم بچه‌های کلاس از من زیباترند»

شنیدن چنین جمله‌هایی از زبان کودک ممکن است برای هر پدر و مادری ناراحت‌کننده باشد. واکنش طبیعی بسیاری از والدین این است که بلافاصله فرزندشان را به زیبا بودن و دوست‌داشتنی بودن اطمینان دهند: «تو خیلی خوشگلی»، «هیچ ایرادی نداری» یا «این حرف‌ها چیه؟»

این جملات از محبت می‌آیند، اما همیشه کمکی به کودک نمی‌کنند. وقتی فرزندمان از ظاهر خود ناراضی است، شاید پیش از هر چیز لازم باشد بدانیم چه چیزی باعث شده چنین احساسی پیدا کند. آیا کسی در مدرسه درباره ظاهرش حرفی زده؟ خودش را با دوستانش مقایسه می‌کند؟ تصویری که از بدنش در ذهن دارد با چیزی که در آینه می‌بیند متفاوت است؟ یا نگران است به دلیل ظاهرش از سوی دیگران پذیرفته نشود؟ نارضایتی کودک از ظاهرش را نباید بی‌اهمیت دانست یا با چند جمله اطمینان‌بخش از کنار آن گذشت. نحوه مواجهه والدین با این احساسات می‌تواند بر شکل‌گیری تصویر ذهنی کودک از بدن و اعتماد او به خودش اثر بگذارد.

۱. پیش از تعریف کردن، به حرف کودک گوش دهید

وقتی فرزندتان می‌گوید از ظاهرش خوشش نمی‌آید، لازم نیست فوراً نظر او را تغییر دهید. ابتدا اجازه دهید درباره احساسش صحبت کند. می‌توانید بپرسید: «چه اتفاقی افتاد که امروز چنین احساسی پیدا کردی؟» یا «چه چیزی در ظاهرت بیشتر ناراحتت می‌کند؟»گاهی پشت جمله‌ای مثل «من زشت هستم» یک اتفاق مشخص وجود دارد؛ شاید یکی از هم‌کلاسی‌ها او را مسخره کرده، شاید در عکس دسته‌جمعی خودش را با دیگران مقایسه کرده یا شاید احساس می‌کند در جمع دوستانش به اندازه کافی مورد توجه نیست. گوش دادن بدون قضاوت به کودک کمک می‌کند مطمئن شود که می‌تواند درباره نگرانی‌هایش با والدین صحبت کند. به‌جای اینکه احساسش را رد کنید، می‌توانید بگویید: «می‌فهمم که این موضوع ناراحتت کرده. دوست دارم بیشتر درباره‌اش بدانم.»

۲. به کودک کمک کنید بدنش را فراتر از ظاهر بشناسد

یکی از راه‌های تغییر نگاه کودک به بدن، توجه دادن او به کارهایی است که بدنش هر روز برایش انجام می‌دهد. به‌جای تمرکز دائمی بر زیبایی، درباره تجربه‌های روزمره‌اش صحبت کنید: امروز با دوستانت بازی کردی؟ دویدی؟ دوچرخه‌سواری کردی؟ چیزی ساختی یا در فعالیتی شرکت کردی که از آن لذت بردی؟ می‌توانید گاهی از او بپرسید: «امروز بدنت به تو کمک کرد چه کار جالبی انجام بدهی؟» این گفت‌وگوها به کودک یادآوری می‌کنند که بدن فقط وسیله‌ای برای زیبا به نظر رسیدن نیست. با بدنمان حرکت می‌کنیم، بازی می‌کنیم، یاد می‌گیریم، تجربه می‌کنیم و با دنیای اطرافمان ارتباط برقرار می‌کنیم. البته نباید این گفت‌وگو را به شکل یک درس یا نصیحت دائمی درآورد. بهتر است به‌تدریج در صحبت‌های معمول خانواده جای بگیرد.

۳. تفاوت بدن‌ها را طبیعی بدانید

کودکان به‌خصوص در سال‌های دبستان، به‌تدریج متوجه تفاوت‌های ظاهری خود با دوستانشان می‌شوند. ممکن است درباره قد، وزن، رنگ پوست، فرم مو یا اندازه اندامشان سؤال کنند. در این موقعیت‌ها، پاسخ ساده و صادقانه بهتر از مقایسه یا اطمینان‌بخشی اغراق‌آمیز است. می‌توان برای کودک توضیح داد که بدن انسان‌ها شکل و اندازه یکسانی ندارد و عواملی مانند ژنتیک و روند رشد در این تفاوت‌ها نقش دارند. برای مثال، می‌توانید درباره تفاوت قد یا رنگ چشم اعضای خانواده صحبت کنید و نشان دهید که حتی در یک خانواده هم افراد از نظر ظاهری شبیه یکدیگر نیستند. مهم است کودک بفهمد متفاوت بودن به معنای داشتن نقص نیست و قرار نیست برای شبیه شدن به دوستانش، بدن خود را معیار ارزشمندی قرار دهد.

۴. به کودک کمک کنید میان فکر و واقعیت تفاوت بگذارد

کودکان گاهی یک برداشت منفی درباره ظاهر خود را به‌عنوان یک واقعیت قطعی می‌پذیرند. مثلاً اگر احساس کنند در یک عکس خوب نیفتاده‌اند، ممکن است نتیجه بگیرند که همیشه زشت به نظر می‌رسند. در چنین شرایطی، به‌جای مخالفت مستقیم، می‌توان به آن‌ها کمک کرد درباره فکرشان دوباره تأمل کنند. بپرسید: «چه چیزی باعث شده این‌طور فکر کنی؟»، «آیا همیشه همین احساس را داری؟» یا «اگر دوستت درباره خودش چنین حرفی می‌زد، تو به او چه می‌گفتی؟» هدف این نیست که کودک را مجبور کنیم مثبت فکر کند؛ بلکه باید یاد بگیرد هر فکری که درباره خودش به ذهنش می‌رسد، لزوماً حقیقت ندارد. او می‌تواند احساس ناراحتی داشته باشد، اما در عین حال درباره درستی قضاوتش هم سؤال کند.

۵. گاهی مسئله ظاهر نیست؛ ترس از پذیرفته نشدن است

یکی از نکاتی که والدین باید به آن توجه کنند، تفاوت میان نارضایتی از ظاهر و نگرانی درباره روابط اجتماعی است. ممکن است کودکی بگوید «من از بقیه زشت‌ترم»، اما نگرانی اصلی‌اش این باشد که دوستانش او را نپذیرند، در گروه هم‌کلاسی‌ها جایی نداشته باشد یا در مدرسه تنها بماند. در چنین شرایطی، تعریف کردن از زیبایی کودک مسئله اصلی را حل نمی‌کند. بهتر است درباره روابط او با دوستانش سؤال کنید: «در مدرسه با چه کسانی وقت می‌گذرانی؟»، «احساس می‌کنی دوستانت تو را دوست دارند؟» یا «تا به حال کسی درباره ظاهرت حرفی زده که ناراحتت کرده باشد؟»اگر مسئله به تمسخر، آزار کلامی یا طرد شدن از جمع دوستان مربوط باشد، لازم است والدین موضوع را جدی بگیرند و در صورت نیاز با معلم یا مشاور مدرسه برای حل آن همکاری کنند.

۶. مراقب حرف‌هایی باشید که در خانه درباره ظاهر می‌زنیم

کودکان فقط از طریق توصیه‌های مستقیم والدین درباره بدن یاد نمی‌گیرند؛ آن‌ها به حرف‌ها و رفتار روزمره بزرگ‌ترها نیز توجه می‌کنند. وقتی پدر یا مادر دائماً از اضافه‌وزن خود شکایت می‌کند، درباره ظاهر دیگران قضاوت می‌کند یا ارزش افراد را با زیبایی و تناسب اندام می‌سنجد، ممکن است ناخواسته همین معیارها را به فرزندش منتقل کند. بهتر است در فضای خانواده، بدن افراد موضوع شوخی، سرزنش یا مقایسه قرار نگیرد. همچنین تعریف و تمجید از کودک را فقط به زیبایی ظاهری محدود نکنیم. پشتکار، مهربانی، خلاقیت، شجاعت، مسئولیت‌پذیری و توانایی‌های او نیز شایسته توجه و تحسین هستند.

چه زمانی باید بیشتر مراقب باشیم؟

اگر نگرانی کودک درباره ظاهرش مداوم و شدید شده، از حضور در جمع یا رفتن به مدرسه خودداری می‌کند، غذا خوردنش تغییر کرده یا مرتب درباره وزن و شکل بدنش صحبت می‌کند، بهتر است موضوع را با مشاور یا روان‌شناس کودک در میان بگذارید. این نشانه‌ها لزوماً به معنای وجود یک اختلال نیستند، اما می‌توانند نشان دهند که کودک به حمایت بیشتری نیاز دارد. قرار نیست کودک همیشه از تمام ویژگی‌های ظاهری خود راضی باشد. مهم این است که یاد بگیرد ارزش و دوست‌داشتنی بودنش به شکل بدن، وزن یا مقایسه با دیگران وابسته نیست. شاید بهترین کمک والدین این باشد که فضایی بسازند که فرزندشان بتواند بدون ترس از قضاوت درباره نگرانی‌هایش حرف بزند، تفاوت‌ها را بپذیرد و خودش را با مجموعه‌ای از توانایی‌ها، تجربه‌ها و ویژگی‌های انسانی‌اش بشناسد؛ نه فقط تصویری که در آینه می‌بیند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *